Pytania o powołanie

Odkryłem w sobie powołanie do kapłaństwa. Podjąłem już nawet decyzję wstąpienia do seminarium. A teraz, kiedy trzeba się oficjalnie zgłosić i złożyć wymagane dokumenty, nabrałem wątpliwości, czy jest to rzeczywiście droga, którą proponuje mi Pan Bóg. Co mam zrobić?

Czy można być pewnym na 100% ? Nie można. Jesteśmy tylko ludźmi i nasze rozeznanie jest niedoskonałe. W takiej sytuacji trzeba te wątpliwości nazwać po imieniu, bo bywa tak, że diabeł chce wprowadzić zamieszanie właśnie wtedy, gdy ma się wydarzyć jakaś Boża sprawa. Poza tym decyzja o wstąpieniu do seminarium nie jest jeszcze decyzją ostateczną. Seminarium istnieje właśnie po to, by można było spokojnie rozeznać, czy to jest właściwa droga. W dodatku nikt nie robi tego sam, ale korzysta z pomocy księży-wychowawców, którzy pomagają odczytać głos Boży. Nade wszystko jednak, nie chodzi o to, by samemu być pewnym, ale by zaufać Panu Bogu.

Chciałbym poświęcić moje życie Panu Bogu, ale nie jestem pewien Jego woli. W czasie modlitwy nie czuję niczego szczególnego. Jak mogę poznać Jego zamysł względem mnie?

Przede wszystkim, nie powinieneś czekać na jakiś niezwykły znak z nieba, jakiś sen czy proroctwo. To nie znaczy, że i nimi Pan Bóg nie może się posłużyć. Najczęściej jednak powołuje człowieka przy pomocy bardzo prostych znaków. Pierwszym znakiem jest Twoje wewnętrzne pragnienie; jakieś zainteresowanie kapłaństwem, a więc także Panem Bogiem, modlitwą, teologią, pracą z młodzieżą. Czasem temu wewnętrznemu pragnieniu towarzyszą znaki zewnętrzne, np. różne osoby mówią Ci, że ?na księdza się nadajesz? albo ma miejsce jakieś wydarzenie, które potwierdza to, co czujesz wewnątrz. Ważnym kryterium jesteś też Ty sam: wystarczające zdrowie fizyczne i psychiczne, wystarczające zdolności intelektualne oraz szczera otwartość na wzrastanie w przyjaźni z Jezusem mogą znaczyć, że On Cię do kapłaństwa powołuje. Brak tych cech oznacza, że raczej nie jest to głos Boży.

Dlatego też bardzo ważne jest, by w Twoim życiu były momenty ciszy, modlitwy, a także lektura Słowa Bożego. Tylko w takim klimacie można usłyszeć wyraźnie Boży głos. Ponadto wręcz nieoceniona jest tu rozmowa lub rozmowy z zaufanym i mądrym kapłanem, który pomoże Ci odróżnić, czy Pan Bóg rzeczywiście Cię wzywa, czy też tylko Ci się wydaje.

Czy zastanawianie się nad tym, czy ma się powołanie, czy nie, jest rzeczywiście takie ważne? Wielu młodych nie zadaje sobie takiego pytania, a przecież jakoś żyją.

Chodzi właśnie o to, by nie tylko ?jakoś? żyć, ale by żyć pełnią życia. Jeśli to prawda, że Pan Bóg mnie kocha i dlatego wymyślił wspaniały pomysł na moje życie, to w takim razie nie mogę nie starać się odkryć, co to takiego. Tylko na tej drodze będę najbardziej szczęśliwy, a moje życie, moje aspiracje i zdolności, rzeczywiście zrealizowane. Ten, kto nie próbuje odczytać pomysłu Pana Boga na swoje życie, buduje je na własną rękę. Ryzykuje przez to życie w wersji ?okrojonej? lub jego kompletną klapę!

Próbowałem rozeznać moje powołanie na modlitwie. Rozmawiałem nawet z kilkoma księżmi. Jednak wciąż nie mam jasności. A czas mija?

Rzeczywiście nie zawsze jest to łatwe. Możesz mieć czasem wrażenie, że pomimo Twojej dobrej woli, nie słyszysz niczego ze strony Pana Boga? W takim razie jest to okazja, by zaufać Temu, który chce Twojego dobra. Ten czas oczekiwania, połączony często z cierpieniem, jest czasem niewidzialnego dojrzewania owoców, które z pewnością będą dla Ciebie dobre. W tym czasie uczysz się też głębszej wiary i zaufania, które są podstawą każdego powołania. Być może Pan Bóg kształtuje w Tobie cierpliwość, bo wie, że kiedyś będziesz jej bardzo potrzebował. A gdy odkryjesz wreszcie Boży plan, Twoja radość będzie wtedy o wiele głębsza i o wiele dojrzalsza. Nie zapominaj o tym, że klerycy i księża-wychowawcy oraz kilkutysięczna Rodzina Przyjaciół Seminarium Koszalińskiego nieustannie modli się za tych, których Pan powołuje. Nie jesteś sam!

Jeśli jestem powołany do kapłaństwa, to znaczy, że Bóg wybrał już za mnie. Ja mam się tylko zorientować, o co Mu chodzi i zrealizować Jego wizję. A co z moją wolnością?

Jezus nigdy Cię nie zmusi, byś zrealizował Jego pomysł na Twoje życie. Jesteś wolny. Powołanie kapłańskie możesz przyjąć lub też możesz je odrzucić. Ale domyślasz się na pewno, że Jego plan jest najlepszą opcją, jaką możesz wybrać. Jest to pomysł oryginalny, stworzony z myślą o Tobie, pełen wyzwań i niespodziewanych przygód, zdolny uczynić Twoje życie prawdziwie szczęśliwym. Zresztą, podejmując propozycję Jezusa i realizując ją, będziesz się stawał coraz bardziej wolnym.

Chciałbym zostać kapłanem, ale mam różnego rodzaju obawy: czy wytrzymam? czy będę dobrym księdzem? czy nie zawiodę rodziców, Kościoła, siebie samego? Im więcej wiem na temat życia kapłańskiego, tym bardziej mój lęk daje o sobie znać. Czy można się go jakoś pozbyć?

Kiedy Bóg wzywa kogoś do kapłaństwa, to daje mu jednocześnie wielką radość i pokój z tego powodu. To nie oznacza, że nie są one wymieszane z różnego rodzaju obawami. To nic nadzwyczajnego! Popatrz na Apostołów! Niektórzy, jak Piotr, boją się już na początku. Wszyscy, z wyjątkiem Jana, uciekają ze strachu, gdy Jezus jest aresztowany. Po zmartwychwstaniu chowają się w Wieczerniku.
Pan Bóg wie, że powołany do kapłaństwa będzie się obawiał. Ale ten lęk pomaga mu w pewnym sensie nie zapomnieć nigdy, że to Bóg jest gwarantem jego siły i udanego kapłaństwa, bo On jest większy od ludzkich obaw i braków. Skoro Bóg powołuje, to daje też swoją łaskę, by człowiek przeżył kapłaństwo twórczo i pięknie, zgodnie z Jego wolą. Trzeba Mu tylko zaufać! W Piśmie Świętym, prawie w każdej scenie powołania (np. Izajasz, Jeremiasz, Piotr, Maryja), pada wątpliwość ze strony człowieka: jak to będzie możliwe? Bóg odpowiada wtedy: „nie bój się!„ (Por. Iz, 6, 1-11; Jr 4, 4-9; Łk 5, 1-11; Łk, 1, 26-38).

Chciałbym o moim powołaniu porozmawiać z jakimś księdzem. Czy nie będzie to zawracanie głowy skoro księża są tak bardzo zajęci?

Każdy ksiądz jest powołany do tego, by doglądał wzrostu Bożego ziarna na roli, jaką są ludzkie serca. To dokonuje się zbiorowo, poprzez katechezę czy głoszenie kazań, ale także indywidualnie, poprzez spowiedź i spotkania z ludźmi, którzy potrzebują jego rady i modlitwy. W modlitwie poproś Jezusa, żeby podsunął Ci dobrego i mądrego kapłana, który pomoże Ci w rozeznaniu Twojego powołania. Zwróć się do Twojego spowiednika lub innego zaufanego księdza. Zawsze możesz też nawiązać kontakt z seminarium, pomocą w rozeznaniu może być też udział w rekolekcjach zamkniętych, zwłaszcza ignacjańskich. Pamiętaj jednocześnie, że żaden ksiądz nie odpowie na wszystkie Twoje pytania czy wątpliwości, a już na pewno nie wskaże Ci, jaką decyzję powinieneś podjąć.

Czuję, że pociąga mnie sposób życia księdza diecezjalnego. Z drugiej strony przeraża mnie to, że większość swojego kapłaństwa przeżywa jednak w samotności. W tym sensie widzę zaletę życia zakonnego, które daje oparcie we wspólnocie. Jak rozpoznać, które z tych pragnień jest autentyczne?

W rozeznawaniu Bożego wezwania warto przyjrzeć się sobie samemu: co lubię robić? Jakie są moje zainteresowania, talenty? W czym czuję się dobrze? Przy tym trzeba się przyglądać swoim najgłębszym pragnieniom: ku czemu dążą? Co poprowadzi mnie do prawdziwej radości? Jednocześnie trzeba przyglądać się aktualnym potrzebom Kościoła. Poświęcenie swojego życia Chrystusowi nigdy nie może być ucieczką, nawet duchową (np. ktoś zostaje pustelnikiem, bo tak naprawdę boi się ludzi albo ktoś idzie do zakonu, bo boi się samotności).

Wydaje mi się, że mam powołanie i myślę o wstąpieniu do seminarium. Jednak nie zawsze postępuję po chrześcijańsku i boję się, że gdy powiem o moim zamiarze kolegom, wyśmieją mnie, bo dobrze mnie znają. Bardziej jednak zastanawiają mnie te moje słabości, o których nikt poza mną nie wie. Obawiam się, że nie jestem na tyle święty, by być kapłanem…

Kapłan dotyka codziennie Ciała i Krwi Pana Jezusa i dlatego jest wezwany, by stawał się święty na wzór Świętości, której dotyka i której służy. Jednocześnie kapłan dotyka codziennie swojej własnej słabości, swoich granic, swojej grzeszności. Widzi, że sam potrzebuje Bożego Miłosierdzia. Rozumie przez to, że Bóg, z niewyjaśnionej do końca przyczyny, wybiera na swoje sługi ludzi niedoskonałych. Wystarczy spojrzeć na Apostołów: Piotr i Judasz – zdrajcy, Jan i Jakub – marzący o ziemskiej karierze przy Jezusie-Mesjaszu, Mateusz – zdzierca i kolaborant, Tomasz – nie potrafiący uwierzyć? Świętość jest wspaniałą przygodą, przygodą przyjaźni z Jezusem, która rozwija się przez całe życie. Seminarium jest wspaniałą okazją, by wzrastać w świętości. Jednak święcenia kapłańskie to nie beatyfikacja! To tylko ważny etap na tej drodze.

Znam księdza, który nie jest już księdzem. Czy można z kapłaństwa zrezygnować? Zawsze myślałem, że jest to decyzja na całe życie, tak jak małżeństwo.

Przyjęcie święceń kapłańskich to podjęcie zobowiązania na całe życie. Dlatego też powołani mają wspaniałą okazję, by przez kilka lat przygotować się do takiej decyzji. W tym okresie (jakby narzeczeństwa) mają do dyspozycji ciszę, czas oraz starszych braci w powołaniu, kleryków i kapłanów, którzy pomagają im odczytać głos Boży. Poza tym w kapłaństwie człowiek nie ma „wytrzymać”, jakby był sam na polu walki. Pan Bóg, wzywając, wyposaża człowieka w swoją pomoc, dary i sam jest blisko powołanego, by jako kapłan mógł pięknie żyć i działać.

Z ustanowienia Bożego ten, kto otrzymuje święcenia kapłańskie, pozostaje kapłanem na całe życie, a nawet na wieczność. W wyjątkowych sytuacjach Kościół może zwolnić jakiegoś kapłana z pewnej części jego zobowiązań. Jednak nawet w takim przypadku kapłan pozostaje kapłanem.

Od pewnego czasu noszę w sobie pragnienie bycia kapłanem. Gdy zaangażowałem się bardziej w życie Kościoła, poznałem życie księdza z bliska, można powiedzieć ?od kuchni?. To pozwoliło mi zdać sobie sprawę z wielu pięknych, nieznanych wcześniej aspektów tego powołania, ale też odkryło przede mną to, że ksiądz jest rzeczywiście człowiekiem, a czasem też grzesznikiem. Do tego wiele o słabościach księży mówią dzisiaj media. Domyślam się, że wiele z tego nie jest prawdą, ale takie informacje rzucają pewien cień na kapłaństwo…

Nawet jeden kapłan, który sprzeniewierzył się swojemu powołaniu to już za dużo. Jego słabość osłabia Kościół, to prawda. Trzeba jednocześnie powiedzieć, że ani ten jeden kapłan ani nawet stu jemu podobnych nie są przekonującym argumentem za bezcelowością kapłaństwa i nie mogą zniechęcać ani pozostałych kapłanów ani tych, którzy słyszą Boże powołanie. Ostatecznie stajemy się i pozostajemy kapłanami nie dlatego, że nam wychodzi, że jesteśmy w tym dobrzy albo że ludzie nas chwalą i podziwiają, ale dlatego że Jezus chce, byśmy byli kapłanami. Twoje piękne kapłaństwo może zrównoważyć zaistniałe zgorszenia, pomóc niektórym ludziom na nowo uwierzyć w sens kapłaństwa i wreszcie zafascynować kolejnych taką formą życia.

Jestem gotowy podjąć wyzwanie, jakim jest kapłaństwo. Widzę jednocześnie, że są księża, którzy nie wytrzymali w kapłaństwie i odeszli z różnych powodów. Wobec tego zadaję sobie pytanie, czy ja nie postąpię któregoś dnia w ten sam sposób…

Odejście każdego kapłana jest trudnym doświadczeniem, zarówno dla niego jak i dla Kościoła. To naturalne, że takie wydarzenie stawia pytanie o wierność, o możliwość wytrwania na obranej drodze. O wiele bardziej jednak takie wydarzenie pokazuje, jak bardzo kapłaństwo przerasta samego kapłana, jak delikatnym i łatwym do stracenia jest dar, który otrzymał. Święty Paweł mówi dlatego: ?Przechowujemy ten skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas? (2 Kor, 4, 7). Ta delikatność kapłaństwa uzmysławia nam zatem, że jest to przede wszystkim dzieło Boga w kapłanie. On powołuje słabeusza, On powierza Mu dar, który go przerasta i On też pokieruje jego działaniem. ?Wytrzymanie? w kapłaństwie nie polega więc na naszych własnych siłach, często zresztą ograniczonych, ale na zgadzaniu się, dzień po dniu, na to, czego chce od nas Bóg. ?Nie martwcie się o jutro?? (Mt 6, 34).